به گزارش خبرنگار مهر، امیرحسین محمودپور، ملی‌پوش ۲۷ ساله روئینگ ایران با کسب مدال نقره در بازیهای آسیایی ناگویا، نه‌تنها یکی از مدال های با ارزش کاروان ایران را کسب کرد بلکه به گفته خودش، ۱۲ سال صبر و سختی اش را به ثمره رساند.
او در گفتگو با خبرنگار مهر از مشکلات خود در این سالها گفت؛ از ترسی که در کودکی از آب داشت تا لحظه‌ای که صدای تشویق هم تیمی‌هایش را از ۵۰۰ متر دورتر می‌شنید و مربی اش با دوچرخه تمام مسیر مسابقه او را همراهی کرد.
او در ادامه، با نگاهی به مدال نقره ناگویا به عنوان تنها مدال آور مرد این رشته از چالش‌های سخت زیرساختی، از رویای المپیک لس‌آنجلس و تقدیم این مدال به مردم ایران گفت؛ محمودپور باور دارد در هر پارویی، حضور پدرش را با پروانه ها در کنار خود حس می‌کند.
* خبرگزاری مهر: چطور وارد این رشته شدید، چند سال سن دارید و چه مدال‌ها و عناوینی دارید؟
- امیرحسین محمود پور : من ۲۷ سال دارم متولد ۱۳۷۷و ورود من به این رشته از طریق استعدادیابی در سال ۹۳ بود. تا به امروز ۲۲ مدال بین‌المللی کسب کرده‌ام، شامل ۶ طلا، ۳ نقره و ۷ برنز آسیایی دارم . همچنین یک طلا، دو نقره و یک برنز در جایزه بزرگ روسیه دارم. با ارزش‌ترین مدال‌های من، نقره المپیک دانشجویی و بعد از آن نقره بازیهای آسیایی ناگویا است.
* وقتی برای اولین بار پارو زدید و قایق روی آب حرکت کرد، چه حسی داشتید؟ اولین واکنش‌تان چه بود؟
- راستش را بخواهید، من در ابتدا از این رشته خوشم نمی‌آمد، اما چون پدرم دوست داشتند، تصمیم گرفتم به خاطر ایشان ادامه دهم. پدرم اکنون فوت شده اند، اما روزی که برای اولین بار سوار قایق شدم، ایشان پیش من بودند. شروع مسیرم به خاطر پدرم بود و حسی که از اولین روز تمرین داشتم، ترس بود. با اینکه بچه شمال هستم، اما از آب می‌ترسیدم و اصلا دوست نداشتم با این ترس روبه‌رو شوم، اما همین مسیر سخت بود که مرا به اینجا رساند.
* سطح بازیهای آسیایی را چطور ارزیابی می‌کنید؟ رقبا را چطور دیدید؟
- سطح رقابت‌ها بسیار بالا بود و هیچ تفاوتی با قهرمانی جهان نداشت. رقبای اصلی من، به‌ویژه ورزشکاران هنگ‌کنگ، ازبکستان و قزاقستان، کسانی بودند که در ماههای گذشته در جام‌های جهانی و قهرمانی جهان مدال گرفته بودند. برای من این مدال کمی دست نیافتنی شده بود و کسب آن بسیار ارزشمند بود؛ چون در دو دوره گذشته جاکارتا ۱۹ سال داشتم و در هانگژو بی مدال ماندم و در رتبه‌های چهارم، پنجم و ششم متوقف شده بودم. اما در سومین دوره دنبال مدال بودم. دوازده سال طول کشید تا بالاخره بتوانم مدال بازیهای آسیایی را کسب کنم.
* این مدال برای شما حاصل چه تلاش شبانه روزی بود؟ از یک روز کاری‌تان در اردو بگویید.
- روز ما از صبح زود شروع می‌شود. بیدار می‌شوم و ساعت ۶ صبح در محل تمرین هستم. از ساعت ۴:۳۰ صبح بیدار می شوم و تا ظهر دو وعده تمرین سخت را پشت سر می‌گذاریم و بعدازظهر دوباره همین روند تکرار می‌شود. ما روزانه حداقل ۴۰ کیلومتر پارو می‌زنیم. اگر شرایط جوی مساعد باشد روی آب و در غیر این صورت روی دستگاه‌های شبیه‌ساز تمرین می‌کنیم .
* در رقابت با قایقرانان آسیایی، نقاط قوت و ضعف شما کجا بود؟
- به نظر من از نظر بدنی و تمرینات، ما هیچ نقطه ضعفی نسبت به رقبا نداریم. مشکل اصلی ما در امکانات و تعداد مسابقاتی که هست ما در آن شرکت نمی کنیم. قهرمانان آسیا در کمپ‌های اروپایی تمرین می‌کنند و به امکانات روز دنیا در دسترس هستند و با وجودیکه خودشان این امکانات را دارند اما باز هم به کمپ های اروپایی می روند و تمرین می کنند. آنها در تورنمنت‌های متعدد جهانی شرکت می‌کنند و همین باعث می‌شود از نظر فنی کمی از ما بالاتر باشند. اگر ما هم به این امکانات دسترسی داشته باشیم، قطعا می‌توانیم در قله آسیا بایستیم و به مدال نقره فکر نکنیم و در تمام ماده‌ها طلایی باشیم.
* مسابقه در ناگویا، فشار ذهنی‌اش بیشتر بود یا فشار بدنی؟
- فشار ذهنی برای من بسیار بیشتر بود. چون چند دوره بود که مدال نمی‌گرفتم و در دو نفره شرکت می کردم و استرس زیادی داشتم. اما امسال چون در ماده تک‌نفره شرکت می‌کردم، شرایط برایم بهتر بود. در نهایت، فشار مسابقه قطعا بیشتر از فشار تمرینات است. در این یکی دو سال در بخش مردان دیگر نماینده ای نداشتیم، جوانان تازه آمده اند و هنوز فرصت هست تا به رقابت ها بیایند و همین کار را سخت می کند. از جنگ بگویم که تمرینات ما عقب می افتاد و حتی روزی انتهای پیست مان بمباران شد ولی فردا دوباره تمرین کردیم. شرایط اقتصادی بدی داشتیم اما باید این مدال اتفاق می افتاد و خدا را شکر می کنم همه این سختی ها نتیجه داد. فشار بدنی هم عادی است ما تمرینات مان بسیار فشرده و زیاد است. من قبل مسابقه به آقای فرزام گفتم یک کاری کن ته خط بمیرم اما مدال بگیرم. ایشان در تمام مسیر با دوچرخه من را همراهی کرد و وقتی بعد مدال حالم خوب شد به ایشان گفتم مردم اما مدال گرفتم.
* هم‌تیمی‌ها و مربیان چقدر در این موفقیت نقش داشتند؟
- هم‌تیمی‌های من خانواده من هستند. من در روز فینال، صدای تشویق آنها را از ۵۰۰ متر دورتر می‌شنیدم و این تاثیر زیادی در روحیه‌ام داشت و خوشحال هستم در چنین تیمی هستم و انسان های خوش قلب در این تیم هستند. همچنین از مربی‌ام، آقای فرزام ، بسیار سپاسگزارم. خوشحالی که از ایشان دیدم واقعی بود و ایشان خیلی به من کمک کرد. ایشان در تمام مسیر دو کیلومتری مسابقه با دوچرخه کنار من بودند. همچنین از خانم برزگر مربی بانوان هم بابت کمک‌هایشان تشکر می‌کنم.
* از نتیجه‌ای که در ناگویا گرفتی، شخصا راضی هستی یا انتظار بیشتری داشتی؟
- راستش ما مسابقات زیادی را ندیدیم، در حالی که رقبا به کاپ‌های جهانی می‌روند ، به همین دلیل کمی عقب می‌افتیم. من می‌دانستم رقبا سرسخت هستند و شاید یک معجزه لازم باشد تا مدال بگیرم، اما باید تمام توانم را می گذاشتم. در نهایت حتی به رقیب هنگ‌کنگی که قهرمان جهان بود بسیار نزدیک شدم. من واقعا از این نتیجه راضی ام و این مدال برای من بسیار با ارزش است و حتی حکم طلا را دارد. چرا چون با سختی‌های غیرقابل توصیفی به دست آمد. این مدال خیلی فرق می کرد چون من خیلی سختی کشیدم و خدا را شکر نتیجه داد.
* تجهیزات، قایق و پاروی تو با رقبای آسیایی چقدر فاصله دارد؟ این فاصله چقدر در نتیجه اثر می‌گذارد؟
- در ایران ما از قایق‌های آموزشی که کشورهای دیگر حتی آسیایی ها و اروپایی ها از آنها استفاده می‌کنند، استفاده می کنیم ولی اصلا در سطح مسابقه نیستند. اما در مسابقات ناگویا، هم پارو و هم قایق نو داشتیم. به لطف پیگیری‌های آقای وزیر و درخواستی که در اردوها از ایشان داشتم، توانستیم با قایق ایتالیایی که بهترین قایق دنیا بود مسابقه دهیم که تأثیر فوق‌العاده‌ای هم از نظر فنی و هم از نظر ذهنی روی نتیجه ما داشت. امیدوارم پیگیری هایی شود تا در ایران هم چنین تجهیزاتی داشته باشیم، اگر این اتفاق بیافتد قطعا نتایجمان بسیار بهتر خواهد شد.
* سطح لیگ داخلی روئینگ را چطور ارزیابی می‌کنی؟ آیا لیگ، ورزشکاران را آماده می‌کند؟
- لیگ روئینگ دو سالی هست برگزار نشده است اما بعد از جدا سازی فدراسیون و بعد از مدتی وقفه دوباره برگزار می شود. لیگ می‌تواند کمک‌هزینه و انگیزه‌ای برای تمرینات باشد، اما در حال حاضر قراردادها و پرداخت ها بسیار پایین است و کمک‌حالی برای ورزشکار نیست. امیدوارم الان که روئینگ دومین رشته مدال آور در بازیهای ناگویا بوده، کمی دیده شده و شرایط بهتر شود. در بخش زنان تعداد ورزشکاران خوب، زیاد است اما در بخش آقایان تعداد ورزشکاران کمتر است و تفاوت‌هایی در سطح رقابت وجود دارد. اما به طور کلی لیگ باید برای رسیدن به قهرمانی‌های آسیا تقویت شود و کمک حال ما باشد.
* وضعیت پیست و دریاچه تمرینی چطور است؟ آیا با استاندارد جهانی هم‌خوانی دارد؟
- ما در سد شرخ‌چای تمرین می‌کنیم که آنچنان استاندارد جهانی نیست و تعداد لاین‌هایش کمتر از ۶ لاین استاندارد است. ما فقط برای تست‌گیری وارد پیست می‌شدیم که نسبت به استانداردهای جهانی پایین است. امیدوارم پیستی که قرار است در انزلی آماده شود، هرچه زودتر به بهره‌برداری برسد تا پایگاه قهرمانی ما تقویت شود. این به نفع ورزش روئینگ است که بتواند در جای جای ایران یک پایگاه داشته باشد.
* به‌عنوان یک قهرمان ملی، چه توقعی از فدراسیون، وزارت ورزش و مسئولان دارید؟
- تقاضای من رسیدگی‌های لازم است تا ما بتوانیم بدون دغدغه فقط به مدال فکر کنیم. اگر این دغدغه‌های زندگی برطرف و حمایت شویم، ما حتی می‌توانیم در قهرمانی جهان و المپیک هم به مدال طلا فکر کنیم، نه فقط به مدال نقره . یک ورزشکار هم همین را می خواهد.
* حقوق و مزایای یک قهرمان ملی در این رشته چقدر است؟ آیا زندگی با این درآمد می‌چرخد؟
- حقوق من به عنوان ورزشکار تیم ملی ۲۰ میلیون تومان است و هر چند از چندگاهی هم ۲۰ میلیون هزینه مکمل می‌گیریم. اما هزینه مکمل‌های ما در ماه بالای ۳۰ میلیون تومان است. در واقع هیچی برای ما نمی ماند و مجبوریم از مکمل ها بزنیم تا به زندگی برسیم. من متاهل هستم و درآمد ما کفاف یک زندگی معمولی و کرایه خانه را نمی‌دهد، چه برسد به زندگی ورزشکاری که هزینه‌هایش دو سه برابر است. ما از اول مسیر سختی کشیدیم و نداری را دیدیم، بی‌پولی را دیدیم، اما امیدوارم بعد از این مدال اتفاقات خوبی بیافتد و تغییراتی در حمایت‌ها ایجاد شود.
* سخت‌ترین چالشی که در این سالها تجربه کردی چه بود؟ مالی یا روحی و جسمی؟
- قطعاً همه موارد بوده است. مالی یک چالش همیشگی بوده، اما فشار روحی بیشتر بود. در طول ۱۲ ماه سال در اردو هستیم و اتفاقاتی می‌افتد که آدم فکر می‌کند بی خیال شود یا باید جا بزند یا ورزش را کنار بگذارد. فشار مالی و جسمی دست به دست هم می‌دهند و همه سخت است، اما کسانی که در این مسیر دوام می‌آورند، آخرش خیلی زیباست و در نهایت به یک خاطره شیرین می‌رسند.
* یک خاطره شیرین و یک خاطره تلخ از مسابقات بزرگ تعریف کن.
- شاید خاطره نباشد. پدرم فوت کرده و باور دارم که پدرم در تمام لحظه ها کنار من حضور دارند و هر بار که یک پروانه روی قایقم می‌نشیند، حس می‌کنم ایشان هستند و این شیرین ترین لحظه هست. در فینال ناگویا هم همین اتفاق افتاد و استرسم کاملا از بین رفت و می دانستم مدال می گیرم. تلخ‌ترین خاطره، چهارم شدن در بازیهای آسیایی هانگژو بود. آن شکست ضربه بزرگی به من زد و ۶ ماه دوران روحی بسیار سختی را گذراندم اما شاید آن روز نمی باختم الان فرق می کرد. الان بهتر هست و من برای این مدال خیلی صبر کردم و سختی کشیدم.
* تا حالا لحظه‌ای شده که به‌خاطر سختی مسیر به فکر خداحافظی باشید؟ چه چیزی تو را نگه داشت؟
- بله، بعد از المپیک دانشجویی و دریافت پاداش ۲۰ میلیون تومانی، احساس کردم آن مدال که بعد از بازیهای المپیک تابستانی بالاترین ارزش را در بین مدال ها دارد، بی‌ارزش است و خواستم خداحافظی کنم. اما مادرم اجازه نداد و گفت تا اینجای راه آمدی، درست نیست همین حالا خداحافظی کنی. بعد از ۹ ماه از این خداحافظی ، با تشویق دوستان و پیگیری رئیس هیئت گیلان دوباره برگشتم و در نهایت بین عقل و قلبم ، قلبم را انتخاب کردم. به مسابقات قهرمانی آسیا رفتم و آنجا هم مدال نقره گرفتم.
* یک قهرمان آسیا در ایران چقدر دیده می‌شود؟ آیا قدردانی کافی صورت می‌گیرد؟
- رشته ما خیلی کم دیده می‌شود و اکثر مردم روئینگ را نمی‌شناسند و بعد از بازیها بیشتر دیده شد. این موضوع به روابط عمومی فدراسیون و رسانه‌ها برمی‌گردد که این رشته را به مردم نشان بدهند. در مورد حمایت‌ها، من از سمت انزلی که هیچ چیزی تا به الان ندیده ام و از سوی گیلان هم از مدیران قبلی حمایت خاصی ندیدم، اما امیدوارم با مدیریت جدید آقای مهربان که خودشان قهرمان رشته کشتی بوده‌اند، تغییرات مثبتی ایجاد شود.
* اگر یک آرزو برای آینده روئینگ مردان ایران داشته باشی، آن آرزو چیست؟
- آرزوی من این است که دیگر در اردوهای تیم ملی، تنها ورزشکار مرد نباشم. حسرت می‌خورم که نمی‌توانم در قایق‌های گروهی دونفره، چهارنفره و هشت‌نفره شرکت کنم. امیدوارم حمایت‌ها به‌گونه‌ای باشد که استعدادهای زیادی جذب شوند و روئینگ ایران دوباره به روزهای طلایی‌اش برگردد.
* این مدال را به چه کسی تقدیم می‌کنید؟
- این مدال را تقدیم می‌کنم به تمام مردم ایران. برای من امسال سخت گذشت. سالی که گذشت در شرایط جنگ بودیم و برای همه ما اوضاع اقتصادی سخت بود؛ چه ورزشکار باشیم و چه نباشیم. کسانی که در این شرایط جا نمی‌زنند و مایی که تلاش می کنیم برای بهتر شدن زندگی مان، تلاش مان بسیار ارزشمند است. امیدوارم این مدال هر چند ناچیز اما باعث شادی دل مردم عزیزم شود.
* هدف بعدی شما در قایقرانی چیست؟
- هدف اول ما، حضور دوباره در مسابقات قهرمانی جهان و کسب مدال است ما از سال ۲۰۲۲ در مسابقات جهانی شرکت نکرده ایم. بعد از آن، هدف ما کسب سهمیه و حضور در المپیک لس‌آنجلس است. امیدوارم این حمایت ها تداوم یابد تا در بازیهای دوره بعد مدال نقره ام را تبدیل به طلا کنم. رکورد ملی بهبود یافته است. این رکورد دست محسن شادی بوده است و بعد از ۱۳ سال بهبود یافته است. اگر در این دوره مدال می خواستیم باید زیر ۷ دقیقه رکورد می زدیم که این اتفاق افتاد. این رکورد در سطح جهانی روی مدال هست و می توانیم روی مدال جهانی هم حساب کنیم.
* امیرحسین محمود پور بین مدال طلای المپیک و یک سال سفر دور دنیا با قایق، کدام را انتخاب می‌کند؟
- ( با خنده ) اگر از یک ورزشکار دیگر می پرسیدید شاید جواب فرق می کرد. هر چند سفر با قایق شخصی‌ام بسیار لذت‌بخش است، اما آرزوی هر ورزشکار حرفه‌ای، طلای المپیک است و من قطعا آن طلا را انتخاب می‌کنم.
* وقتی روی سکو ایستادی و مدال گرفتی، اولین چیزی که به ذهنت رسید چه بود؟
- تمام روزهای سختی که کشیدم از جلوی چشمم رد شد. نیم ساعت گذشته بود اما هنوز گریه می‌کردم و به یاد خانواده‌ام افتادم که در تمام این سالها کنارم بودند و سختی‌ها را با من تقسیم کردند؛ حتی همسرم که در دوران اردو همراه من بود. در آن لحظه فقط خدا را شکر کردم که این سختی ها بی جواب نماند و شرمنده خانواده‌ام نشدم.
* سخن پایانی شما در مورد حمایت از این رشته چیست؟
- حضور حداکثری تیم بانوان در ناگویا کار ارزشمندی بود که فدراسیون در این دوره انجام داد و نتیجه این اعتماد مدال های طلا بود. من قلبا از تغییر نگرش فدراسیون نسبت به زنان و حمایت از آنها حمایت می‌کنم؛ دختران ما در سخت‌ترین شرایط جوی و دور از خانواده تمرین می‌کنند. این رشته یکی از سخت ترین رشته های ورزشی دنیا هست و دختران روئینگ با این مدال ها نشان دادند که لیاقت هر گونه احترام و جایگاه ویژه را دارند. امیدوارم برای آقایان هم سرمایه‌گذاری و حمایت‌های درست صورت بگیرد و نادیده گرفته نشوند. ما هم سختی های خاص خودمان را داریم و اگر دیده شویم قطعا نمایندگان بیشتر و مدال‌های بیشتر به این کارنامه اضافه شود.
نظر شما